وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ الْقُرِّيُّ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - يَقُولُ أَهَلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعُمْرَةٍ وَأَهَلَّ أَصْحَابُهُ بِحَجٍّ فَلَمْ يَحِلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ مَنْ سَاقَ الْهَدْىَ مِنْ أَصْحَابِهِ وَحَلَّ بَقِيَّتُهُمْ فَكَانَ طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ فِيمَنْ سَاقَ الْهَدْىَ فَلَمْ يَحِلَّ .
Ва бизга Убайдуллаҳ ибн Муоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, бизга Муслим ал-Қуррий ривоят қилди — у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)ни шундай деяётганини эшитди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) умрага эҳром боғлади, шериклари эса ҳажга эҳром боғладилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам, шерикларидан ҳадий ҳайдаб келганлар ҳам (эҳромдан) чиқмадилар, қолганлари эса чиқдилар. Талҳа ибн Убайдуллаҳ ҳадий ҳайдаб келганлар орасида эди, шунинг учун у чиқмади.