أَخْبَرَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، قَالَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَبُو بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ أَكْلِ الضِّبَابِ، فَقَالَ أَهْدَتْ أُمُّ حُفَيْدٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمْنًا وَأَقِطًا وَأَضُبًّا فَأَكَلَ مِنَ السَّمْنِ وَالأَقِطِ وَتَرَكَ الضِّبَابَ تَقَذُّرًا لَهُنَّ فَلَوْ كَانَ حَرَامًا مَا أُكِلَ عَلَى مَائِدَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ أَمَرَ بِأَكْلِهِنَّ .
Бизга Зиёд ибн Айюб хабар берди, у деди: бизга Ҳушайм ривоят қилди, у деди: бизга Абу Бишр хабар берди, Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), ундан дабблар ейиш ҳақида сўралганида, у деди: «Умм Ҳуфайд Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сариёғ, қурут ва дабблар ҳадя қилди. У(зот) сариёғ ва қурутдан едилар, даббларни эса улардан жирканиб қолдирдилар. Агар ҳаром бўлганида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг дастурхонларида ейилмас ва уларни ейишга амр ҳам қилмас эдилар.»