أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُسْلِمٍ، - وَهُوَ الْقُرِّيُّ - قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ أَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْعُمْرَةِ وَأَهَلَّ أَصْحَابُهُ بِالْحَجِّ وَأَمَرَ مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ الْهَدْىُ أَنْ يَحِلَّ وَكَانَ فِيمَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ الْهَدْىُ طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ وَرَجُلٌ آخَرُ فَأَحَلاَّ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба Муслимдан — у ал-Қуррийдир — ривоят қилди. У деди: мен Ибн Аббосдан эшитдим, у шундай дер эди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) умрага, саҳобалари эса ҳажга ниятландилар (талбия айтдилар). У ёнида ҳадий (қурбонлик ҳайвони) бўлмаган кишига (иҳромдан) чиқишни буюрдилар. Ёнида ҳадий бўлмаганлар орасида Талҳа ибн Убайдуллаҳ ва яна бир киши бор эди. Бас, улар иккаласи (иҳромдан) чиқдилар.»