باب النَّهْىِ عَنْ ضَرْبِ الْحَيَوَانِ، فِي وَجْهِهِ وَوَسْمِهِ فِيهِ .
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الضَّرْبِ فِي الْوَجْهِ وَعَنِ الْوَسْمِ فِي الْوَجْهِ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Алий ибн Мусъҳир Ибн Журайждан, у Абуз Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам юзга уришдан ва юзни тамғалашдан қайтардилар.
وَحَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، ح وَحَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، . كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ، بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمِثْلِهِ .
Яна менга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Муҳаммад ривоят қилди, (ҳ) яна бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Бакр хабар берди, иккови Ибн Журайждан ривоят қилди, у деди: Менга Абуз Зубайр хабар бердики, у Жобир ибн Абдуллаҳнинг шундай деяётганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қайтардилар — унинг мисли каби.
وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ، حَدَّثَنَا مَعْقِلٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَرَّ عَلَيْهِ حِمَارٌ قَدْ وُسِمَ فِي وَجْهِهِ فَقَالَ " لَعَنَ اللَّهُ الَّذِي وَسَمَهُ " .
Яна менга Салама ибн Шабиб ривоят қилди, бизга Ҳасан ибн Аъян ривоят қилди, бизга Маъқил Абуз Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдидан юзига тамға босилган бир эшак ўтди. Шунда у зот: «Уни тамғалаган кишини Аллаҳ лаънатласин» дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عِيسَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ يَزِيدَ، بْنِ أَبِي حَبِيبٍ أَنَّ نَاعِمًا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ، مَوْلَى أُمِّ سَلَمَةَ حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ وَرَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِمَارًا مَوْسُومَ الْوَجْهِ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ قَالَ فَوَاللَّهِ لاَ أَسِمُهُ إِلاَّ فِي أَقْصَى شَىْءٍ مِنَ الْوَجْهِ . فَأَمَرَ بِحِمَارٍ لَهُ فَكُوِيَ فِي جَاعِرَتَيْهِ فَهُوَ أَوَّلُ مَنْ كَوَى الْجَاعِرَتَيْنِ .
Бизга Аҳмад ибн Исо ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Амр ибнул Ҳорис Язид ибн Абу Ҳабибдан хабар бердики, Умму Саламанинг мавлоси Абу Абдуллаҳ Нўим унга ривоят қилдики, у Ибн Аббоснинг шундай деяётганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам юзи тамғаланган бир эшакни кўрдилар ва буни инкор қилдилар. (Ибн Аббос) деди: «Валлаҳи, мен уни фақат юзнинг энг четидаги жойига тамғаламайман.» Сўнг ўзига тегишли бир эшакни буюрди, у (эшакнинг) икки сонининг орқасига куйдириб (доғ) босилди. У икки сон орқасига доғ босган биринчи киши эди.