حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، فِيمَا قُرِئَ عَلَيْهِ عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي بِطَرِيقٍ اشْتَدَّ عَلَيْهِ الْعَطَشُ فَوَجَدَ بِئْرًا فَنَزَلَ فِيهَا فَشَرِبَ ثُمَّ خَرَجَ فَإِذَا كَلْبٌ يَلْهَثُ يَأْكُلُ الثَّرَى مِنَ الْعَطَشِ فَقَالَ الرَّجُلُ لَقَدْ بَلَغَ هَذَا الْكَلْبَ مِنَ الْعَطَشِ مِثْلُ الَّذِي كَانَ بَلَغَ مِنِّي . فَنَزَلَ الْبِئْرَ فَمَلأَ خُفَّهُ مَاءً ثُمَّ أَمْسَكَهُ بِفِيهِ حَتَّى رَقِيَ فَسَقَى الْكَلْبَ فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ فَغَفَرَ لَهُ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَإِنَّ لَنَا فِي هَذِهِ الْبَهَائِمِ لأَجْرًا فَقَالَ " فِي كُلِّ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أَجْرٌ " .
Бизга Қутайба ибн Саид Молик ибн Анасдан — унга ўқиб берилган нарсалардан — у Абу Бакрнинг мавлоси Сумайдан, у Абу Солиҳ ас-Саммондан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бир одам йўлда кетаётиб, чанқоқлиги зўрайиб кетди. Сўнг бир қудуқни топиб, унга тушди ва сув ичди. Кейин чиқса, бир ит тилини чиқариб ҳансираб, чанқоқликдан ҳўл тупроқни ялаётган эди. Одам деди: ‹Бу итга чанқоқлик мендаги даражага етибди›. Сўнг қудуққа тушиб, маҳсисини сувга тўлдирди, кейин уни оғзи билан тишлаб ушлаб, юқорига чиқди ва итга сув берди. Шунда Аллаҳ ундан рози бўлиб, уни мағфират қилди». Улар: «Эй Расулуллаҳ, бу ҳайвонларда ҳам биз учун ажр борми?» дедилар. У: «Ҳар бир тирик (ҳўл жигарли) жонзотда ажр бор» деди.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ امْرَأَةً بَغِيًّا رَأَتْ كَلْبًا فِي يَوْمٍ حَارٍّ يُطِيفُ بِبِئْرٍ قَدْ أَدْلَعَ لِسَانَهُ مِنَ الْعَطَشِ فَنَزَعَتْ لَهُ بِمُوقِهَا فَغُفِرَ لَهَا " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абу Холид ал-Аҳмар Ҳишомдан, у Муҳаммаддан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилдики: «Бир бузуқ (фоҳиша) аёл иссиқ кунда бир қудуқ атрофида айланиб юрган, чанқоқликдан тилини чиқариб қолган итни кўрди. Сўнг у (аёл) маҳсиси (поябзали) билан унга сув тортиб берди ва шу сабабли мағфират қилинди».
وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَمَا كَلْبٌ يُطِيفُ بِرَكِيَّةٍ قَدْ كَادَ يَقْتُلُهُ الْعَطَشُ إِذْ رَأَتْهُ بَغِيٌّ مِنْ بَغَايَا بَنِي إِسْرَائِيلَ فَنَزَعَتْ مُوقَهَا فَاسْتَقَتْ لَهُ بِهِ فَسَقَتْهُ إِيَّاهُ فَغُفِرَ لَهَا بِهِ " .
Менга Абу ат-Тоҳир ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, менга Жарир ибн Ҳозим Айюб ас-Сахтиёнийдан, у Муҳаммад ибн Сириндан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бир ит қудуқ атрофида айланиб, чанқоқлик уни ўлдирай деб қолганда, уни Бани Исроил фоҳишаларидан бири кўриб қолди. Сўнг у маҳсисини ечиб, у билан сув тортди ва итни суғорди. Шу сабабли у мағфират қилинди».