حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَبَّرَ فِي الصَّلاَةِ سَكَتَ هُنَيَّةً قَبْلَ أَنْ يَقْرَأَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَرَأَيْتَ سُكُوتَكَ بَيْنَ التَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ مَا تَقُولُ قَالَ " أَقُولُ اللَّهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَاىَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ اللَّهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَاىَ كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ اللَّهُمَّ اغْسِلْنِي مِنْ خَطَايَاىَ بِالثَّلْجِ وَالْمَاءِ وَالْبَرَدِ " . حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، - يَعْنِي ابْنَ زِيَادٍ - كِلاَهُمَا عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَ حَدِيثِ جَرِيرٍ .
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозда такбир айтганида, қироат қилишдан олдин бироз жим турар эди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, отам-онам Сенга фидо бўлсин, такбир билан қироат орасидаги сукутингда нима дейсан — менга айтчи?» дедим. У: «Айтаман: ‹Аллаҳумма, мен билан хатоларим орасини Сен машриқ билан мағриб орасини узоқлаштиргандек узоқлаштир; Аллаҳумма, оқ мато кирдан тозалангандек мени хатоларимдан тозала; Аллаҳумма, мени хатоларимдан қор, сув ва дўл билан юв›» деди.
قَالَ مُسْلِمٌ وَحُدِّثْتُ عَنْ يَحْيَى بْنِ حَسَّانَ، وَيُونُسَ الْمُؤَدِّبِ، و غَيْرِهِمَا قَالُوا حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَارَةُ بْنُ الْقَعْقَاعِ، حَدَّثَنَا أَبُو زُرْعَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا نَهَضَ مِنَ الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ اسْتَفْتَحَ الْقِرَاءَةَ بِـ { الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ} وَلَمْ يَسْكُتْ .
Абу Зуръа: Мен Абу Ҳурайрани: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иккинчи ракатдан турганида, қироатни ‹Ал-ҳамду лиллаҳи роббил-оламийн› билан бошлар ва (олдин) жим турмас эди» деб айтаётган ҳолда эшитдим.
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا قَتَادَةُ، وَثَابِتٌ، وَحُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ فَدَخَلَ الصَّفَّ وَقَدْ حَفَزَهُ النَّفَسُ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ . فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَتَهُ قَالَ " أَيُّكُمُ الْمُتَكَلِّمُ بِالْكَلِمَاتِ " . فَأَرَمَّ الْقَوْمُ فَقَالَ " أَيُّكُمُ الْمُتَكَلِّمُ بِهَا فَإِنَّهُ لَمْ يَقُلْ بَأْسًا " . فَقَالَ رَجُلٌ جِئْتُ وَقَدْ حَفَزَنِي النَّفَسُ فَقُلْتُهَا . فَقَالَ " لَقَدْ رَأَيْتُ اثْنَىْ عَشَرَ مَلَكًا يَبْتَدِرُونَهَا أَيُّهُمْ يَرْفَعُهَا " .
Анас (ривоят қилди): Бир киши келди-да, нафаси сиқилган (ҳансираб турган) ҳолда сафга кирди ва: «Ал-ҳамду лиллаҳ, ҳамдан касийран тоййибан мубаракан фийҳ (Аллаҳга кўп, пок, барака топган ҳамд бўлсин)» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозини адо этганида: «Қайсингиз у калималарни айтди?» деди. Бас жамоа жим турди. У (яна): «Қайсингиз уни айтди? — чунки у (киши) ёмон (гап) айтмади» деди. Бас бир киши: «Мен келдим, нафасим сиқилган эди, бас уни айтдим» деди. У: «Мен ўн икки малоикани кўрдим — уларни (осмонга) ким кўтаради деб — уларга ошиқар (мусобақалашар) эдилар» деди.
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، أَخْبَرَنِي الْحَجَّاجُ بْنُ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ عَوْنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذْ قَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ اللَّهُ أَكْبَرُ كَبِيرًا وَالْحَمْدُ لِلَّهِ كَثِيرًا وَسُبْحَانَ اللَّهِ بُكْرَةً وَأَصِيلاً . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنِ الْقَائِلُ كَلِمَةَ كَذَا وَكَذَا " . قَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " عَجِبْتُ لَهَا فُتِحَتْ لَهَا أَبْوَابُ السَّمَاءِ " . قَالَ ابْنُ عُمَرَ فَمَا تَرَكْتُهُنَّ مُنْذُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ذَلِكَ
Ибн Умар айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқиётган эдик, шу пайт жамоадан бир киши: «Аллаҳу акбар кабийро, вал-ҳамду лиллаҳи касийро, ва субҳаналлаҳи букратан ва асийло (Аллаҳ улуғдир — буюк улуғлик билан; Аллаҳга кўп ҳамд бўлсин; Аллаҳни эрталаб ва кечқурун тасбиҳ қиламан)» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Фалон-фалон калимани айтувчи ким?» деди. Жамоадан бир киши: «Мен, эй Расулуллаҳ» деди. У: «Мен унга ҳайрон қолдим — унга осмоннинг эшиклари очилди» деди. Ибн Умар: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни буни айтаётган ҳолда эшитганимдан бери уларни (айтишни) тарк этмадим» деди.