وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا قَتَادَةُ، وَثَابِتٌ، وَحُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ فَدَخَلَ الصَّفَّ وَقَدْ حَفَزَهُ النَّفَسُ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ . فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَتَهُ قَالَ " أَيُّكُمُ الْمُتَكَلِّمُ بِالْكَلِمَاتِ " . فَأَرَمَّ الْقَوْمُ فَقَالَ " أَيُّكُمُ الْمُتَكَلِّمُ بِهَا فَإِنَّهُ لَمْ يَقُلْ بَأْسًا " . فَقَالَ رَجُلٌ جِئْتُ وَقَدْ حَفَزَنِي النَّفَسُ فَقُلْتُهَا . فَقَالَ " لَقَدْ رَأَيْتُ اثْنَىْ عَشَرَ مَلَكًا يَبْتَدِرُونَهَا أَيُّهُمْ يَرْفَعُهَا " .
Анас (ривоят қилди): Бир киши келди-да, нафаси сиқилган (ҳансираб турган) ҳолда сафга кирди ва: «Ал-ҳамду лиллаҳ, ҳамдан касийран тоййибан мубаракан фийҳ (Аллаҳга кўп, пок, барака топган ҳамд бўлсин)» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозини адо этганида: «Қайсингиз у калималарни айтди?» деди. Бас жамоа жим турди. У (яна): «Қайсингиз уни айтди? — чунки у (киши) ёмон (гап) айтмади» деди. Бас бир киши: «Мен келдим, нафасим сиқилган эди, бас уни айтдим» деди. У: «Мен ўн икки малоикани кўрдим — уларни (осмонга) ким кўтаради деб — уларга ошиқар (мусобақалашар) эдилар» деди.