باب تَرْكِ الزِّينَةِ لِلْحَادَّةِ الْمُسْلِمَةِ دُونَ الْيَهُودِيَّةِ وَالنَّصْرَانِيَّةِ
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ الْقَاسِمِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ بِهَذِهِ الأَحَادِيثِ الثَّلاَثَةِ، قَالَتْ زَيْنَبُ دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَبِيبَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ تُوُفِّيَ أَبُوهَا أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ فَدَعَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِطِيبٍ فَدَهَنَتْ مِنْهُ جَارِيَةً ثُمَّ مَسَّتْ بِعَارِضَيْهَا ثُمَّ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ غَيْرَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تَحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثِ لَيَالٍ إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилди, мен эшитиб турардим, лафз уники — хабар бериб дедилар: бизга Ибн ал-Қосим хабар берди, у Моликдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Бакрдан, у Ҳумайд ибн Нофиъдан, у Зайнаб бинт Абу Саламадан (ривоят қилдики), у (Зайнаб) унга бу учта ҳадисни хабар берган. Зайнаб деди: «Отаси Абу Суфён ибн Ҳарб вафот этганида мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжалари Умм Ҳабибанинг олдига кирдим. Умм Ҳабиба хушбўйлик (атир) келтиришни сўраб, ундан бир чўрига сурди, сўнг ўз ёноқларига тегизди. Сўнг деди: «Аллаҳга қасамки, менинг хушбўйликка ҳеч қандай эҳтиёжим йўқ, фақат мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Аллаҳга ва охират кунига имон келтирадиган аёлга ўлик учун уч кечадан ортиқ мотам тутиши ҳалол эмас, эр(и)дан бошқа — (у учун эса) тўрт ою ўн кун (мотам тутади),» деганларини эшитганман.»
قَالَتْ زَيْنَبُ ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَى زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ حِينَ تُوُفِّيَ أَخُوهَا وَقَدْ دَعَتْ بِطِيبٍ وَمَسَّتْ مِنْهُ ثُمَّ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ غَيْرَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ عَلَى الْمِنْبَرِ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تَحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثِ لَيَالٍ إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا " .
Зайнаб деди: «Сўнг мен Зайнаб бинт Жаҳшнинг акаси вафот этганида унинг олдига кирдим. У хушбўйлик (атир) келтиришни сўраб, ундан (ўзига) сурди. Сўнг деди: «Аллаҳга қасамки, менинг хушбўйликка ҳеч қандай эҳтиёжим йўқ, фақат мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг минбар устида: «Аллаҳга ва охират кунига имон келтирадиган аёлга ўлик учун уч кечадан ортиқ мотам тутиши ҳалол эмас, эр(и)дан бошқа — (у учун эса) тўрт ою ўн кун (мотам тутади),» деганларини эшитганман.»
وَقَالَتْ زَيْنَبُ سَمِعْتُ أُمَّ سَلَمَةَ، تَقُولُ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَتِي تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا وَقَدِ اشْتَكَتْ عَيْنَهَا أَفَأَكْحُلُهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ " . ثُمَّ قَالَ " إِنَّمَا هِيَ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا وَقَدْ كَانَتْ إِحْدَاكُنَّ فِي الْجَاهِلِيَّةِ تَرْمِي بِالْبَعْرَةِ عِنْدَ رَأْسِ الْحَوْلِ " . قَالَ حُمَيْدٌ فَقُلْتُ لِزَيْنَبَ وَمَا تَرْمِي بِالْبَعْرَةِ عِنْدَ رَأْسِ الْحَوْلِ قَالَتْ زَيْنَبُ كَانَتِ الْمَرْأَةُ إِذَا تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا دَخَلَتْ حِفْشًا وَلَبِسَتْ شَرَّ ثِيَابِهَا وَلَمْ تَمَسَّ طِيبًا وَلاَ شَيْئًا حَتَّى تَمُرَّ بِهَا سَنَةٌ ثُمَّ تُؤْتَى بِدَابَّةٍ حِمَارٍ أَوْ شَاةٍ أَوْ طَيْرٍ فَتَفْتَضُّ بِهِ فَقَلَّمَا تَفْتَضُّ بِشَىْءٍ إِلاَّ مَاتَ ثُمَّ تَخْرُجُ فَتُعْطَى بَعْرَةً فَتَرْمِي بِهَا وَتُرَاجِعُ بَعْدُ مَا شَاءَتْ مِنْ طِيبٍ أَوْ غَيْرِهِ . قَالَ مَالِكٌ تَفْتَضُّ تَمْسَحُ بِهِ فِي حَدِيثِ مُحَمَّدٍ . قَالَ مَالِكٌ الْحِفْشُ الْخُصُّ .
Зайнаб деди: «Мен Умм Саламанинг шундай деганини эшитдим: бир аёл Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Ё Расулуллаҳ, қизимнинг эри вафот этди, унинг кўзи оғриб қолди, унга сурма суртсам бўладими?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Йўқ,» дедилар. Сўнг: «Бу фақат тўрт ою ўн кундир. Ҳолбуки, жоҳилиятда сизлардан бирингиз бир йил тугаганда тезак отарди,» дедилар.» Ҳумайд деди: «Мен Зайнабга: «Йил тугаганда тезак отиш нима?» дедим. Зайнаб деди: «Аёлнинг эри вафот этганида, у (аёл) бир кичик кулбага кириб, энг ёмон кийимларини кияр ва то бир йил ўтгунча хушбўйликка ҳам, бошқа ҳеч нарсага ҳам тегмас эди. Сўнг унга бир жонивор — эшак ёки қўй ёки қуш келтирилар, у у билан (иддасини) очиб, (баданига ишқалаб) тозаланар эди; у нима билан ишқаланса, деярли ўша (жонивор) ўлиб қоларди. Сўнг у (аёл) чиқиб, унга бир тезак берилар, уни отарди ва шундан кейин хоҳлаган хушбўйлик ёки бошқасига қайтарди.» Молик деди: «Муҳаммад(нинг ривояти)даги «тафтаззу» — у билан ишқалайди (дегани).» Молик деди: «Ҳифш — бу кулба (чайла)дир.»