وَقَالَتْ زَيْنَبُ سَمِعْتُ أُمَّ سَلَمَةَ، تَقُولُ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَتِي تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا وَقَدِ اشْتَكَتْ عَيْنَهَا أَفَأَكْحُلُهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ " . ثُمَّ قَالَ " إِنَّمَا هِيَ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا وَقَدْ كَانَتْ إِحْدَاكُنَّ فِي الْجَاهِلِيَّةِ تَرْمِي بِالْبَعْرَةِ عِنْدَ رَأْسِ الْحَوْلِ " . قَالَ حُمَيْدٌ فَقُلْتُ لِزَيْنَبَ وَمَا تَرْمِي بِالْبَعْرَةِ عِنْدَ رَأْسِ الْحَوْلِ قَالَتْ زَيْنَبُ كَانَتِ الْمَرْأَةُ إِذَا تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا دَخَلَتْ حِفْشًا وَلَبِسَتْ شَرَّ ثِيَابِهَا وَلَمْ تَمَسَّ طِيبًا وَلاَ شَيْئًا حَتَّى تَمُرَّ بِهَا سَنَةٌ ثُمَّ تُؤْتَى بِدَابَّةٍ حِمَارٍ أَوْ شَاةٍ أَوْ طَيْرٍ فَتَفْتَضُّ بِهِ فَقَلَّمَا تَفْتَضُّ بِشَىْءٍ إِلاَّ مَاتَ ثُمَّ تَخْرُجُ فَتُعْطَى بَعْرَةً فَتَرْمِي بِهَا وَتُرَاجِعُ بَعْدُ مَا شَاءَتْ مِنْ طِيبٍ أَوْ غَيْرِهِ . قَالَ مَالِكٌ تَفْتَضُّ تَمْسَحُ بِهِ فِي حَدِيثِ مُحَمَّدٍ . قَالَ مَالِكٌ الْحِفْشُ الْخُصُّ .
Зайнаб деди: «Мен Умм Саламанинг шундай деганини эшитдим: бир аёл Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Ё Расулуллаҳ, қизимнинг эри вафот этди, унинг кўзи оғриб қолди, унга сурма суртсам бўладими?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Йўқ,» дедилар. Сўнг: «Бу фақат тўрт ою ўн кундир. Ҳолбуки, жоҳилиятда сизлардан бирингиз бир йил тугаганда тезак отарди,» дедилар.» Ҳумайд деди: «Мен Зайнабга: «Йил тугаганда тезак отиш нима?» дедим. Зайнаб деди: «Аёлнинг эри вафот этганида, у (аёл) бир кичик кулбага кириб, энг ёмон кийимларини кияр ва то бир йил ўтгунча хушбўйликка ҳам, бошқа ҳеч нарсага ҳам тегмас эди. Сўнг унга бир жонивор — эшак ёки қўй ёки қуш келтирилар, у у билан (иддасини) очиб, (баданига ишқалаб) тозаланар эди; у нима билан ишқаланса, деярли ўша (жонивор) ўлиб қоларди. Сўнг у (аёл) чиқиб, унга бир тезак берилар, уни отарди ва шундан кейин хоҳлаган хушбўйлик ёки бошқасига қайтарди.» Молик деди: «Муҳаммад(нинг ривояти)даги «тафтаззу» — у билан ишқалайди (дегани).» Молик деди: «Ҳифш — бу кулба (чайла)дир.»