أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ الْقَاسِمِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ بِهَذِهِ الأَحَادِيثِ الثَّلاَثَةِ، قَالَتْ زَيْنَبُ دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَبِيبَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ تُوُفِّيَ أَبُوهَا أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ فَدَعَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِطِيبٍ فَدَهَنَتْ مِنْهُ جَارِيَةً ثُمَّ مَسَّتْ بِعَارِضَيْهَا ثُمَّ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا لِي بِالطِّيبِ مِنْ حَاجَةٍ غَيْرَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَحِلُّ لاِمْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ تَحِدُّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثِ لَيَالٍ إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилди, мен эшитиб турардим, лафз уники — хабар бериб дедилар: бизга Ибн ал-Қосим хабар берди, у Моликдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Бакрдан, у Ҳумайд ибн Нофиъдан, у Зайнаб бинт Абу Саламадан (ривоят қилдики), у (Зайнаб) унга бу учта ҳадисни хабар берган. Зайнаб деди: «Отаси Абу Суфён ибн Ҳарб вафот этганида мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжалари Умм Ҳабибанинг олдига кирдим. Умм Ҳабиба хушбўйлик (атир) келтиришни сўраб, ундан бир чўрига сурди, сўнг ўз ёноқларига тегизди. Сўнг деди: «Аллаҳга қасамки, менинг хушбўйликка ҳеч қандай эҳтиёжим йўқ, фақат мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Аллаҳга ва охират кунига имон келтирадиган аёлга ўлик учун уч кечадан ортиқ мотам тутиши ҳалол эмас, эр(и)дан бошқа — (у учун эса) тўрт ою ўн кун (мотам тутади),» деганларини эшитганман.»