حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مُعَاذٍ الْعَقَدِيُّ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ وَاقِدٍ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُحِبُّ أَنْ يُسْأَلَ وَأَفْضَلُ الْعِبَادَةِ انْتِظَارُ الْفَرَجِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَكَذَا رَوَى حَمَّادُ بْنُ وَاقِدٍ هَذَا الْحَدِيثَ وَقَدْ خُولِفَ فِي رِوَايَتِهِ . وَحَمَّادُ بْنُ وَاقِدٍ هَذَا هُوَ الصَّفَّارُ لَيْسَ بِالْحَافِظِ وَهُوَ عِنْدَنَا شَيْخٌ بَصْرِيٌّ . وَرَوَى أَبُو نُعَيْمٍ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ رَجُلٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلٌ وَحَدِيثُ أَبِي نُعَيْمٍ أَشْبَهُ أَنْ يَكُونَ أَصَحَّ .
Бизга Бишр ибн Муоз ал-Ақадий ал-Басрий ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Воқид ривоят қилди, у Исроилдан, у Абу Исъҳоқдан, у Абул-Аҳвасдан, у Абдуллаҳдан (ривоят қилиб) у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳдан фазлини сўрангиз, зеро Азиз ва Жалил Аллаҳ Сўралишни яхши кўради; ва ибодатнинг энг афзали кушойишни кутишдир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Ҳаммод ибн Воқид бу ҳадисни шундай ривоят қилди, аммо унинг ривоятига мухолафат қилинган. Бу Ҳаммод ибн Воқид ас-Саффордир, у ҳофиз (мустаҳкам ёдли) эмас, бизнинг олдимизда у басралик бир шайхдир. Абу Нуайм эса бу ҳадисни Исроилдан, у Ҳаким ибн Жубайрдан, у бир кишидан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан мурсал қилиб ривоят қилди; Абу Нуаймнинг ҳадиси саҳиҳроқ бўлишга кўпроқ яқиндир.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الأَحْوَلُ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، رضى الله عنه قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَسَلِ وَالْعَجْزِ وَالْبُخْلِ " . وَبِهَذَا الإِسْنَادِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَتَعَوَّذُ مِنَ الْهَرَمِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Осим ал-Аҳвал ривоят қилди, у Абу Усмондан, у Зайд ибн Арқам (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилиб) у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳим, мен дангасаликдан, ожизликдан ва бахилликдан Сенга паноҳ тилайман,» дер эдилар. Ва шу иснод билан Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилинишича), у кексалик дармонсизлигидан ва қабр азобидан паноҳ тилар эдилар. (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، عَنِ ابْنِ ثَوْبَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَكْحُولٍ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، أَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ، حَدَّثَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا عَلَى الأَرْضِ مُسْلِمٌ يَدْعُو اللَّهَ بِدَعْوَةٍ إِلاَّ آتَاهُ اللَّهُ إِيَّاهَا أَوْ صَرَفَ عَنْهُ مِنَ السُّوءِ مِثْلَهَا مَا لَمْ يَدْعُ بِمَأْثَمٍ أَوْ قَطِيعَةِ رَحِمٍ " . فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ إِذًا نُكْثِرَ . قَالَ " اللَّهُ أَكْثَرُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَابْنُ ثَوْبَانَ هُوَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ ثَابِتِ بْنِ ثَوْبَانَ الْعَابِدُ الشَّامِيُّ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ад-Доримий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Юсуф хабар берди, у Ибн Савбондан, у отасидан, у Макҳулдан, у Жубайр ибн Нуфайрдан (ривоят қилдики), Убода ибн ас-Сомит уларга шуни ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ер юзида шундай бир мусулмон йўқки, Аллаҳга бир дуо билан дуо қилса-ю, магар Аллаҳ ўша (нарса)ни унга бермасин ёки ундан шунга тенг бир ёмонликни қайтармасин — модомики у гуноҳга ёки қариндошлик алоқасини узишга дуо қилмаган бўлса,» дедилар. Шунда жамоадаги бир киши: «У ҳолда биз кўп (дуо) қиламиз,» деди. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ (бергани) кўпроқдир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис бу йўлдан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Ибн Савбон — у Абдурраҳмон ибн Собит ибн Савбон ал-Обид аш-Шомийдир.