حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، - يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ - عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، أَنَّ سُوَيْدَ بْنَ قَيْسٍ، أَخْبَرَهُ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ حُدَيْجٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى يَوْمًا فَسَلَّمَ وَقَدْ بَقِيَتْ مِنَ الصَّلاَةِ رَكْعَةٌ فَأَدْرَكَهُ رَجُلٌ فَقَالَ نَسِيتَ مِنَ الصَّلاَةِ رَكْعَةً فَرَجَعَ فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ وَأَمَرَ بِلاَلاً فَأَقَامَ الصَّلاَةَ فَصَلَّى لِلنَّاسِ رَكْعَةً فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ النَّاسَ . فَقَالُوا لِي أَتَعْرِفُ الرَّجُلَ قُلْتُ لاَ إِلاَّ أَنْ أَرَاهُ فَمَرَّ بِي فَقُلْتُ هَذَا هُوَ . فَقَالُوا هَذَا طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ .
Бизга Қутайба ибн Саъид ривоят қилди, бизга ал-Лайс — яъни ибн Саъд — ривоят қилди, Язид ибн Абу Ҳабибдан, Сувайд ибн Қайс унга Муъовия ибн Ҳудайждан хабар бердики: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни намоз ўқиб, намоздан бир ракат қолганда салом берди. Шунда бир киши унга етиб: «Намоздан бир ракатни унутдингиз» деди. У қайтиб, масжидга кирди ва Билолга буюрди, у намозга иқомат айтди, сўнг одамларга бир ракат ўқиди. Мен буни одамларга хабар қилдим. Улар менга: «Ўша кишини танийсанми?» дедилар. Мен: «Йўқ, агар уни кўрсам, танийман» дедим. Шунда у олдимдан ўтди, мен: «Мана шу ўша» дедим. Улар: «Бу Талҳа ибн Убайдуллаҳ» дедилар.