1247-ҳадисСунани Абу Довуд · Сафардаги намоз ҳукмлари
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، وَسَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ الأَخْنَسِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ فَرَضَ اللَّهُ تَعَالَى الصَّلاَةَ عَلَى لِسَانِ نَبِيِّكُمْ صلى الله عليه وسلم فِي الْحَضَرِ أَرْبَعًا وَفِي السَّفَرِ رَكْعَتَيْنِ وَفِي الْخَوْفِ رَكْعَةً .
Бизга Мусаддад ва Саъид ибн Мансур ривоят қилиб айтдилар: Бизга Абу Авона Букайр ибн Ахнасдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У айтди: «Аллаҳ таоло Набийингиз соллаллаҳу алайҳи васалламнинг тили билан намозни фарз қилди — ҳазарда (муқимликда) тўрт ракъат, сафарда икки ракъат, хавфда бир ракъат».