أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ الأَخْنَسِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ فُرِضَتِ الصَّلاَةُ عَلَى لِسَانِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْحَضَرِ أَرْبَعًا وَفِي السَّفَرِ رَكْعَتَيْنِ وَفِي الْخَوْفِ رَكْعَةً .
Бизга Амр ибн Алий хабар берди, у деди: бизга Яҳё ва Абдурраҳмон ривоят қилдилар, улар: бизга Абу Авона, Букайр ибнул-Ахнасдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди, дедилар. У (Ибн Аббос): «Намоз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг тилида фарз қилинди: хазар (ватанда)да тўрт ракаат, сафарда икки ракаат ва хавф (ҳолатида) бир ракаат,» деди.