أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ مَاهَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ بْنُ مَالِكٍ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ عَائِذٍ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ الأَخْنَسِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ فَرَضَ الصَّلاَةَ عَلَى لِسَانِ نَبِيِّكُمْ صلى الله عليه وسلم فِي الْحَضَرِ أَرْبَعًا وَفِي السَّفَرِ رَكْعَتَيْنِ وَفِي الْخَوْفِ رَكْعَةً .
Бизга Яъқуб ибн Моҳон хабар берди, у деди: бизга ал-Қосим ибн Молик ривоят қилди, Айюб ибн Оиздан, у Букайр ибн ал-Ахнасдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Албатта, Аллаҳ азза ва жалла намозни Набийнгиз (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тилидан ҳазарда (муқимлик ҳолатида) тўрт (ракаат), сафарда икки ракаат ва хавф ҳолатида бир ракаат қилиб фарз қилди,» деди.