حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، فِي هَذِهِ الآيَةِ { تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ، يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ } قَالَ : كَانُوا يَتَيَقَّظُونَ مَا بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ يُصَلُّونَ، وَكَانَ الْحَسَنُ يَقُولُ : قِيَامُ اللَّيْلِ .
Бизга Абу Комил ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Саид Қатодадан, у Анас ибн Моликдан ушбу оят ‹Уларнинг ёнбошлари ётоқлардан йироқлашади, улар Роббиларига қўрқув ва умид ила дуо қиладилар ва Биз уларга ризқ қилиб берган нарсадан инфоқ қиладилар› ҳақида ривоят қилди. У деди: Улар шом ва хуфтон орасида уйғоқ туриб намоз ўқир эдилар. Ҳасан эса: «Тун қиёмидир», дер эди.