حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ يَزِيدَ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا حَفْصٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُوقِظُهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِاللَّيْلِ فَمَا يَجِيءُ السَّحَرُ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْ حِزْبِهِ .
Бизга Ҳусайн ибн Язид ал-Куфий ривоят қилди, бизга Ҳафс Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни Аллаҳ азза ва жалла тунда уйғотар эди, саҳар (вақти) келмасдан у ўз ҳизбини (вирд ўқишини) адо этиб бўлар эди.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، ح وَحَدَّثَنَا هَنَّادٌ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، - وَهَذَا حَدِيثُ إِبْرَاهِيمَ - عَنْ أَشْعَثَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - عَنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَهَا أَىُّ حِينٍ كَانَ يُصَلِّي قَالَتْ كَانَ إِذَا سَمِعَ الصُّرَاخَ قَامَ فَصَلَّى .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ривоят қилди, бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Ҳаннод Абул-Аҳвасдан ривоят қилди — бу Иброҳимнинг ҳадиси — у Ашъасдан, у отасидан, у Масруқдан ривоят қилди. У айтди: Мен Оишадан — розияллаҳу анҳо — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намози ҳақида сўраб, унга: «У қайси вақтда (тунда) намоз ўқир эди?» дедим. У: «У хўрознинг қичқириғини эшитса, туриб намоз ўқир эди» деди.
حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ : مَا أَلْفَاهُ السَّحَرُ عِنْدِي إِلاَّ نَائِمًا، تَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абу Тавба Иброҳим ибн Саъддан, у отасидан, у Абу Саламадан, у Оишадан ривоят қилди. У айтди: Саҳар (вақти) уни — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни — менинг ҳузуримда фақат ухлаган ҳолатда топар эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّا، عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الدُّؤَلِيِّ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَخِي، حُذَيْفَةَ عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ : كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا حَزَبَهُ أَمْرٌ صَلَّى .
Бизга Муҳаммад ибн Ийсо ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Закарийё Икрима ибн Аммордан, у Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ад-Дуъалийдан, у Ҳузайфанинг жияни Абдулазиз ибн Ахий Ҳузайфадан, у Ҳузайфадан ривоят қилди. У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни бирор иш ташвишга солса, намоз ўқир эди.
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا الْهِقْلُ بْنُ زِيَادٍ السَّكْسَكِيُّ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، قَالَ سَمِعْتُ رَبِيعَةَ بْنَ كَعْبٍ الأَسْلَمِيَّ، يَقُولُ : كُنْتُ أَبِيتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم آتِيهِ بِوَضُوئِهِ وَبِحَاجَتِهِ، فَقَالَ : " سَلْنِي " . فَقُلْتُ : مُرَافَقَتَكَ فِي الْجَنَّةِ . قَالَ : " أَوَغَيْرَ ذَلِكَ " . قُلْتُ : هُوَ ذَاكَ . قَالَ : " فَأَعِنِّي عَلَى نَفْسِكَ بِكَثْرَةِ السُّجُودِ " .
Бизга Ҳишом ибн Аммор ривоят қилди, бизга Ҳиқл ибн Зиёд ас-Саксакий ривоят қилди, бизга Авзоий Яҳё ибн Абу Касирдан, у Абу Саламадан ривоят қилди. У деди: Мен Робиа ибн Каъб ал-Асламийни шундай деганини эшитдим: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан тунаб қолар, унга таҳорат сувини ва ҳожатини келтириб турардим. Шунда у: «Мендан сўра», деди. Мен: «Жаннатда сизга ҳамроҳ бўлишни (сўрайман)», дедим. У: «Бошқа нарса эмасми?» деди. Мен: «Мана шу», дедим. У: «Унда кўп сажда қилиш билан ўзинг учун менга ёрдам бер», деди.
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، فِي هَذِهِ الآيَةِ { تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ، يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ } قَالَ : كَانُوا يَتَيَقَّظُونَ مَا بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ يُصَلُّونَ، وَكَانَ الْحَسَنُ يَقُولُ : قِيَامُ اللَّيْلِ .
Бизга Абу Комил ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Саид Қатодадан, у Анас ибн Моликдан ушбу оят ‹Уларнинг ёнбошлари ётоқлардан йироқлашади, улар Роббиларига қўрқув ва умид ила дуо қиладилар ва Биз уларга ризқ қилиб берган нарсадан инфоқ қиладилар› ҳақида ривоят қилди. У деди: Улар шом ва хуфтон орасида уйғоқ туриб намоз ўқир эдилар. Ҳасан эса: «Тун қиёмидир», дер эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، وَابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، فِي قَوْلِهِ جَلَّ وَعَزَّ { كَانُوا قَلِيلاً مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ } قَالَ : كَانُوا يُصَلُّونَ فِيمَا بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ، زَادَ فِي حَدِيثِ يَحْيَى : وَكَذَلِكَ { تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ } .
Бизга Муҳаммад ибн Мусанно ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Саид ва Ибн Абу Адий Саиддан, у Қатодадан, у Анасдан Аллаҳнинг ‹Улар тунда озгина ухлар эдилар› деган сўзи ҳақида ривоят қилди. У деди: Улар шом ва хуфтон орасида намоз ўқир эдилар. Яҳёнинг ҳадисида қўшилди: ‹Ёнбошлари йироқлашади› ҳам шундай.