حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا ابْنُ حَىٍّ، - هُوَ الْحَسَنُ بْنُ صَالِحٍ - عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَامِرٍ الْبَجَلِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نُعْمٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَسِيتَ قَالَ " بَلْ أَنْتَ نَسِيتَ بِهَذَا أَمَرَنِي رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ " .
Бизга Аҳмад ибн Юнус ривоят қилди, бизга Ибн Ҳайй — у ал-Ҳасан ибн Солиҳ — ривоят қилди, у Букайр ибн Омир ал-Бажалийдан, у Абдурраҳмон ибн Аби Нуъмдан, у ал-Муғийра ибн Шуъбадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки махси устига масаҳ қилди. Мен дедим: «Ё Расулуллаҳ, унутдингизми?» У зот деди: «Йўқ, сен унутдинг. Роббим азза ва жалла менга шундай буюрди.»