حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ الْوَلِيدِ بْنِ مَزْيَدٍ، أَخْبَرَنِي أَبِي، حَدَّثَنِي الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنِي مَنْ، سَمِعَ عَطَاءَ بْنَ أَبِي رَبَاحٍ، حَدَّثَنِي جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَهْلَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْحَجِّ خَالِصًا لاَ يُخَالِطُهُ شَىْءٌ فَقَدِمْنَا مَكَّةَ لأَرْبَعِ لَيَالٍ خَلَوْنَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ فَطُفْنَا وَسَعَيْنَا ثُمَّ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ نَحِلَّ وَقَالَ " لَوْلاَ هَدْيِي لَحَلَلْتُ " . ثُمَّ قَامَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ مُتْعَتَنَا هَذِهِ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِلأَبَدِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَلْ هِيَ لِلأَبَدِ " . قَالَ الأَوْزَاعِيُّ سَمِعْتُ عَطَاءَ بْنَ أَبِي رَبَاحٍ يُحَدِّثُ بِهَذَا فَلَمْ أَحْفَظْهُ حَتَّى لَقِيتُ ابْنَ جُرَيْجٍ فَأَثْبَتَهُ لِي .
Бизга Аббос ибн ал-Валид ибн Мазяд, унга отам хабар берди, менга Авзоий, менга Ато ибн Абу Робоҳни эшитган бир киши ривоят қилди, менга Жобир ибн Абдуллаҳ ривоят қилди: У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан соф ҳаж билан, унга ҳеч нарса аралашмаган ҳолда иҳромга кирдик. Зулҳижжанинг тўрт кечаси ўтган куни Маккага келдик, тавоф ва саъй қилдик. Сўнгра Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга иҳромдан чиқишни буюриб: «Ҳадйим (қурбонлигим) бўлмаганда эди, мен ҳам чиқардим», дедилар. Сўнгра Суроқа ибн Молик ўрнидан туриб: «Эй Аллаҳнинг Расули, бу мутъамиз — фақат шу йилимизгами ёки абадийми?» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ, бу абадийдир», дедилар. Авзоий деди: Мен Ато ибн Абу Робоҳнинг буни ривоят қилаётганини эшитдим, аммо уни ёдлай олмадим, то ибн Журайжга учраганимда, у уни менга тасдиқлаб берди.