حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، حَدَّثَنَا حَبِيبٌ، - يَعْنِي الْمُعَلِّمَ - عَنْ عَطَاءٍ، حَدَّثَنِي جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَهَلَّ هُوَ وَأَصْحَابُهُ بِالْحَجِّ وَلَيْسَ مَعَ أَحَدٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ هَدْىٌ إِلاَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَطَلْحَةَ وَكَانَ عَلِيٌّ - رضى الله عنه - قَدِمَ مِنَ الْيَمَنِ وَمَعَهُ الْهَدْىُ فَقَالَ أَهْلَلْتُ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ أَصْحَابَهُ أَنْ يَجْعَلُوهَا عُمْرَةً يَطُوفُوا ثُمَّ يُقَصِّرُوا وَيَحِلُّوا إِلاَّ مَنْ كَانَ مَعَهُ الْهَدْىُ فَقَالُوا أَنَنْطَلِقُ إِلَى مِنًى وَذُكُورُنَا تَقْطُرُ فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ أَنِّي اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ وَلَوْلاَ أَنَّ مَعِيَ الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал, унга Абдулваҳҳоб ас-Сақафий, унга Ҳабиб — яъни ал-Муъаллим — Атодан ривоят қилди, менга Жобир ибн Абдуллаҳ ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзлари ва ашоблари ҳаж билан иҳромга кирдилар. Ўша куни улардан бирортаси билан ҳадй (қурбонлик мол) йўқ эди, фақат Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Талҳа бундан мустасно. Алий розияллаҳу анҳу Ямандан ҳадй билан келган эди ва: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам нима билан иҳромга кирган бўлсалар, мен ҳам шу билан кирдим», деди. Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам ашобларига уни умра қилишни, тавоф қилиб, сўнгра сочларини қисқартириб, иҳромдан чиқишларини буюрдилар, фақат ёнида ҳадй бўлганлар бундан мустасно. Улар: «Эркаклик аъзоларимиздан (манъий) томчилаб турган ҳолда Минўга борамизми?» дедилар. Бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб борди. У зот: «Агар мен ишимнинг охирини билганимдек бошланишини билганимда эди, ҳадйни олиб келмас эдим, ва мен билан ҳадй бўлмаганда эди, иҳромдан чиқар эдим», дедилар.