1880-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ طَافَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ عَلَى رَاحِلَتِهِ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ لِيَرَاهُ النَّاسُ وَلِيُشْرِفَ وَلِيَسْأَلُوهُ فَإِنَّ النَّاسَ غَشُوهُ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Журайждан ривоят қилди, менга Абуз-Зубайр хабар берди, у Жобир ибн Абдуллаҳни шундай деяётганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Видолашув ҳажида улови устида Байтни ҳамда Сафо ва Марвани тавоф қилди — токи одамлар уни кўрсин, у кўриниб турсин ва ундан сўрасин, чунки одамлар уни ўраб олишган эди.