حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ أَبِي، الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ، قَالَ طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْبَيْتِ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ عَلَى رَاحِلَتِهِ يَسْتَلِمُ الْحَجَرَ بِمِحْجَنِهِ لأَنْ يَرَاهُ النَّاسُ وَلِيُشْرِفَ وَلِيَسْأَلُوهُ فَإِنَّ النَّاسَ غَشُوهُ.
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн Мушир Ибн Журайждан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Видў ҳажида Байтни улови устида тавоф қилди ва (Ҳажарул-асвад) тошини миҳжани билан истилом қиларди — одамлар уни кўриши учун, у кўриниб (баланд) туриши учун ва ундан (савол) сўрашлари учун; чунки одамлар уни ўраб олиб, қисиб қўйган эдилар.