حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، وَإِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ إِذَا تَزَوَّجَ الْبِكْرَ عَلَى الثَّيِّبِ أَقَامَ عِنْدَهَا سَبْعًا . وَإِذَا تَزَوَّجَ الثَّيِّبَ أَقَامَ عِنْدَهَا ثَلاَثًا . وَلَوْ قُلْتُ إِنَّهُ رَفَعَهُ لَصَدَقْتُ وَلَكِنَّهُ قَالَ السُّنَّةُ كَذَلِكَ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Ҳушайм ва Исмоил ибн Улайя ривоят қилди, Холид ал-Ҳаззўдан, у Абу Қилобадан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди: «Ким тҳаййиб (эри ўтган аёл) устига бокира қизга уйланса, унинг ёнида етти кун туради. Агар тҳаййибга уйланса, унинг ёнида уч кун туради.» Агар мен буни у (Набийга) нисбат берди десам, рост айтган бўлардим, лекин у: ‹Суннат шундай› деди.