2585-ҳадисСунани Абу Довуд · Жиҳод китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ كَثِيرٍ أَبُو غَسَّانَ الْعَنْبَرِيُّ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَتْ . فَذَكَرَ مِثْلَهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَقْوَى هَذِهِ الأَحَادِيثِ حَدِيثُ سَعِيدِ بْنِ أَبِي الْحَسَنِ وَالْبَاقِيَةُ ضِعَافٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, менга Яҳё ибн Касир Абу Ғассон ал-Анбарий Усмон ибн Саъддан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди. У деди: эди... ва шунга ўхшашини зикр қилди. Абу Довуд деди: Бу ҳадисларнинг энг кучлиси Саъид ибн Абул Ҳасаннинг ҳадисидир, қолганлари заифдир.