حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ حَارِثَةَ بْنِ مُضَرِّبٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ تَقَدَّمَ - يَعْنِي عُتْبَةَ بْنَ رَبِيعَةَ - وَتَبِعَهُ ابْنُهُ وَأَخُوهُ فَنَادَى مَنْ يُبَارِزُ فَانْتَدَبَ لَهُ شَبَابٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ مَنْ أَنْتُمْ فَأَخْبَرُوهُ فَقَالَ لاَ حَاجَةَ لَنَا فِيكُمْ إِنَّمَا أَرَدْنَا بَنِي عَمِّنَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قُمْ يَا حَمْزَةُ قُمْ يَا عَلِيُّ قُمْ يَا عُبَيْدَةُ بْنَ الْحَارِثِ " . فَأَقْبَلَ حَمْزَةُ إِلَى عُتْبَةَ وَأَقْبَلْتُ إِلَى شَيْبَةَ وَاخْتُلِفَ بَيْنَ عُبَيْدَةَ وَالْوَلِيدِ ضَرْبَتَانِ فَأَثْخَنَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ ثُمَّ مِلْنَا عَلَى الْوَلِيدِ فَقَتَلْنَاهُ وَاحْتَمَلْنَا عُبَيْدَةَ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Усмон ибн Умар ривоят қилди, бизга Исроил Абу Ишоқдан, у Ҳориса ибн Музаррибдан, у Алийдан хабар берди. У деди: У — яъни Утба ибн Рабиъа — олдинга чиқди, унинг ортидан ўғли ва акаси ҳам (чиқди). У: ‹Ким олишади?› деб нидо қилди. Унга ансорлардан бир неча йигит отланди. У: ‹Сизлар кимсизлар?› деди. Улар унга хабар беришди. У: ‹Бизнинг сизларга эҳтиёжимиз йўқ, биз фақат амакиваччаларимизни (хоҳлаймиз)› деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Тур, эй Ҳамза; тур, эй Алий; тур, эй Убайда ибн ал-Ҳорис» дедилар. Ҳамза Утбага юзланди, мен Шайбага юзландим, Убайда билан Валид орасида икки зарба бўлди ва уларнинг ҳар бири шеригини оғир яралади. Сўнг биз Валидга (биргалашиб) ҳужум қилиб, уни ўлдирдик ва Убайдани кўтариб (олиб) келдик.