حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِيهِ، حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ـ رضى الله عنهم ـ أَنَّهُ قَالَ أَصَبْتُ شَارِفًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَغْنَمٍ يَوْمَ بَدْرٍ قَالَ وَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَارِفًا أُخْرَى، فَأَنَخْتُهُمَا يَوْمًا عِنْدَ باب رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ، وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَحْمِلَ عَلَيْهِمَا إِذْخِرًا لأَبِيعَهُ، وَمَعِي صَائِغٌ مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ عَلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ، وَحَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَشْرَبُ فِي ذَلِكَ الْبَيْتِ مَعَهُ قَيْنَةٌ، فَقَالَتْ أَلاَ يَا حَمْزَ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِ. فَثَارَ إِلَيْهِمَا حَمْزَةُ بِالسَّيْفِ، فَجَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا، وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا، ثُمَّ أَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا. قُلْتُ لاِبْنِ شِهَابٍ وَمِنَ السَّنَامِ قَالَ قَدْ جَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا فَذَهَبَ بِهَا. قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ فَنَظَرْتُ إِلَى مَنْظَرٍ أَفْظَعَنِي فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ فَخَرَجَ وَمَعَهُ زَيْدٌ، فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ، فَدَخَلَ عَلَى حَمْزَةَ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ فَرَفَعَ حَمْزَةُ بَصَرَهُ وَقَالَ هَلْ أَنْتُمْ إِلاَّ عَبِيدٌ لآبَائِي فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُقَهْقِرُ حَتَّى خَرَجَ عَنْهُمْ، وَذَلِكَ قَبْلَ تَحْرِيمِ الْخَمْرِ.
Бизга Иброҳим ибн Мусо ривоят қилди, бизга Ҳишом хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди, у деди: Менга Ибн Шиҳоб хабар берди, у Али ибн Ҳусайн ибн Алидан, у отаси Ҳусайн ибн Алидан, у Али ибн Абу Толибдан (розияллаҳу анҳум), у деди: Мен Бадр куни ғаниматда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга бир (кекса) туя олдим. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга бошқа бир (кекса) туя берди. Мен бир куни уларни Ансордан бир кишининг эшиғи олдига чўктирдим, уларга изхир (деган ўт)ни — уни сотиш учун — юкламоқчи эдим, мен билан Бану Қайнуқўдан бир заргар бор эди, мен у билан Фотима валимасига ёрдам олмоқчи эдим. Ҳамза ибн Абдулмутталиб ўша уйда ичар эди, у билан бирга бир канизак (қўшиқчи) бор эди. У: Эй Ҳамза, анави семиз туяларга (бер)! деди. Ҳамза қилич билан уларга ташланди, уларнинг ўркачларини кесди, қовурғаларидан ёрди, сўнг уларнинг жигарларидан олди. Мен Ибн Шиҳобга: Ўркачдан ҳам(ми)? дедим. У: Уларнинг ўркачларини кесиб, олиб кетди, деди. Ибн Шиҳоб деди: Али (розияллаҳу анҳу) деди: Мен мени даҳшатга солган бир манзарага қарадим. Мен Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдим, унинг олдида Зайд ибн Ҳориса бор эди, мен унга хабарни айтдим. У чиқди, у билан Зайд ҳам, мен у билан кетдим. У Ҳамзанинг олдига кирди ва унга ғазаб қилди. Ҳамза кўзини кўтариб: Сизлар оталаримнинг қулларидан бошқа нарсамисиз? деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) орқаси билан тисланиб чиқди, токи улардан (узоқлашиб) чиқди. Бу хамр (вино) ҳаром қилинишидан олдин эди.