حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامٍ، بِإِسْنَادِ زُهَيْرٍ وَمَعْنَاهُ وَقَالَ " فَإِذَا أَقْبَلَتِ الْحَيْضَةُ فَاتْرُكِي الصَّلاَةَ فَإِذَا ذَهَبَ قَدْرُهَا فَاغْسِلِي الدَّمَ عَنْكِ وَصَلِّي " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ал-Қаънабий Моликдан, у Ҳишомдан Зуҳайрнинг исноди билан ва унинг маъносида ривоят қилди, у айтди: «Бас, ҳайз келганда намозни тарк қил, унинг миқдори ўтиб кетганда ўзингдан қонни ювиб, намоз ўқи».