حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، سُلَيْمَانَ بْنِ سُلَيْمٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ جَابِرٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ يَحْيَى بْنِ الْمِقْدَامِ، عَنْ جَدِّهِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِيكَرِبَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ عَلَى مَنْكِبِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ " أَفْلَحْتَ يَا قُدَيْمُ إِنْ مُتَّ وَلَمْ تَكُنْ أَمِيرًا وَلاَ كَاتِبًا وَلاَ عَرِيفًا " .
Бизга Амр ибн Усмон ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Ҳарб Абу Салама Сулаймон ибн Сулаймдан, у Яҳё ибн Жобирдан, у Солиҳ ибн Яҳё ибн ал-Миқдомдан, у бобоси ал-Миқдом ибн Маъдикарибдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг елкасига (қоқиб) урди, сўнг унга деди: «Эй Қудайм, сен нажот топдинг! Агар амир, котиб ёки ориф (раҳбар) бўлмаган ҳолда ўлсанг.»