حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ بَكَّارٍ، عَنْ أَبِي عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ أُمِّ الْعَلاَءِ، قَالَتْ عَادَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضَةٌ فَقَالَ " أَبْشِرِي يَا أُمَّ الْعَلاَءِ فَإِنَّ مَرَضَ الْمُسْلِمِ يُذْهِبُ اللَّهُ بِهِ خَطَايَاهُ كَمَا تُذْهِبُ النَّارُ خَبَثَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ " .
Бизга Саҳл ибн Баккор Абу Авонадан, у Абдул Малик ибн Умайдан, у Уммул Аълодан ривоят қилди. У (Уммул Аъло) деди: Мен касал бўлиб ётганимда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени бориб кўрдилар ва: «Суюнчла, эй Уммул Аъло, чунки мусулмоннинг касаллиги сабабли Аллаҳ унинг хатоларини, худди олов олтин ва кумушнинг кирини кетказгани каби, кетказади» дедилар.