حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِهِ وَهْوَ يُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا، وَقُلْتُ إِنَّكَ لَتُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا. قُلْتُ إِنَّ ذَاكَ بِأَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ. قَالَ " أَجَلْ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى، إِلاَّ حَاتَّ اللَّهُ عَنْهُ خَطَايَاهُ، كَمَا تَحَاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ ".
Муҳаммад ибн Юсуф, Суфёндан, у Аъмашдан, у Иброҳим Таймийдан, у Ҳорис ибн Сувайддан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу): Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига касалликларида келдим, у киши қаттиқ иситма билан қийналаётган эдилар. Мен: Сен ростдан ҳам қаттиқ иситма билан қийналаётгансан, дедим. Мен: Бу — сенга икки ажр бўлгани учундир, дедим. У: «Ҳа, қайси бир мусулмонга озор етса, дарахтнинг барги тўкилгандек, Аллаҳ ундан хатоларини тўкади» дедилар.