حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يُوعَكُ فَمَسِسْتُهُ بِيَدِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَجَلْ إِنِّي أُوعَكُ كَمَا يُوعَكُ رَجُلاَنِ مِنْكُمْ ". فَقُلْتُ ذَلِكَ أَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَجَلْ ". ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى مَرَضٌ فَمَا سِوَاهُ إِلاَّ حَطَّ اللَّهُ لَهُ سَيِّئَاتِهِ كَمَا تَحُطُّ الشَّجَرَةُ وَرَقَهَا ".
Қутайба, Жарирдан, у Аъмашдан, у Иброҳим Таймийдан, у Ҳорис ибн Сувайддан ривоят қилади: Абдуллаҳ ибн Масъуд: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига кирдим, у киши иситма билан қийналаётган эдилар. Мен у кишини қўлим билан ушлаб: Эй Расулуллаҳ, сен ростдан ҳам қаттиқ иситма билан қийналаётгансан, дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳа, мен сизлардан икки киши қийналгандек қийналаётганман» дедилар. Мен: Бу — сенга икки ажр бўлгани учундир, дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳа» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қайси бир мусулмонга озор — касаллик ёки ундан бошқа — етса, дарахт ўз баргини тўкгандек, Аллаҳ ундан ёмонликларини тўкар (кечар)» дедилар, деди.