حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا الْجُعَيْدُ، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ سَعْدٍ، أَنَّ أَبَاهَا، قَالَ تَشَكَّيْتُ بِمَكَّةَ شَكْوًا شَدِيدًا، فَجَاءَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي، فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنِّي أَتْرُكُ مَالاً وَإِنِّي لَمْ أَتْرُكْ إِلاَّ ابْنَةً وَاحِدَةً، فَأُوصِي بِثُلُثَىْ مَالِي وَأَتْرُكُ الثُّلُثَ فَقَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَأُوصِي بِالنِّصْفِ وَأَتْرُكُ النِّصْفَ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَأُوصِي بِالثُّلُثِ وَأَتْرُكُ لَهَا الثُّلُثَيْنِ قَالَ " الثُّلُثُ وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ ". ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى جَبْهَتِهِ، ثُمَّ مَسَحَ يَدَهُ عَلَى وَجْهِي وَبَطْنِي ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ اشْفِ سَعْدًا وَأَتْمِمْ لَهُ هِجْرَتَهُ ". فَمَا زِلْتُ أَجِدُ بَرْدَهُ عَلَى كَبِدِي فِيمَا يُخَالُ إِلَىَّ حَتَّى السَّاعَةِ.
Маккий ибн Иброҳим, Жуъайддан, у Оиша бинти Саъддан ривоят қилади: Унинг отаси: Мен Маккада қаттиқ касалландим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени йўқлаб келдилар. Мен: Эй Аллаҳнинг Набийси, мен мол қолдираман, мен фақат битта қиздан бошқа (ворис) қолдирмаяпман, молимнинг учдан иккисини васият қилиб, учдан бирини қолдирайми? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Ярмини васият қилиб, ярмини қолдирайми? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Учдан бирини васият қилиб, унга учдан иккисини қолдирайми? дедим. У: «Учдан бири (бўлсин), учдан бири ҳам кўпдир» дедилар. Сўнг қўлларини пешонасига қўйдилар, сўнг қўлларини юзим ва қорнимга сурдилар, сўнг: «Аллаҳим, Саъдга шифо бер ва ҳижратини унга тўла қил» дедилар. Мен ҳозиргача — менга туюлишича — унинг совуқини жигарим устида ҳис қилиб турибман (сезаман), деди.