حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ خَبَّابٍ، قَالَ إِنَّ مُصْعَبَ بْنَ عُمَيْرٍ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ إِلاَّ نَمِرَةٌ كُنَّا إِذَا غَطَّيْنَا بِهَا رَأْسَهُ خَرَجَ رِجْلاَهُ وَإِذَا غَطَّيْنَا رِجْلَيْهِ خَرَجَ رَأْسُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " غَطُّوا بِهَا رَأْسَهُ وَاجْعَلُوا عَلَى رِجْلَيْهِ شَيْئًا مِنَ الإِذْخِرِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён ал-Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Хаббобдан хабар берди. У айтди: Мусъаб ибн Умайр Уҳуд кунида ўлдирилди, унинг фақат бир ‹намира› (чизиқли жун ридо)гина бор эди. Биз уни билан бошини ёпсак, оёқлари чиқиб қоларди, оёқларини ёпсак, боши чиқиб қоларди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни билан бошини ёпинглар ва оёқлари устига бир оз изхир (хушбў ўт) қўйинглар» дедилар.