حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ خَبَّابٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ هَاجَرْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ نَبْتَغِي وَجْهَ اللَّهِ، فَوَجَبَ أَجْرُنَا عَلَى اللَّهِ، فَمِنَّا مَنْ مَضَى أَوْ ذَهَبَ لَمْ يَأْكُلْ مِنْ أَجْرِهِ شَيْئًا، كَانَ مِنْهُمْ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ، فَلَمْ يَتْرُكْ إِلاَّ نَمِرَةً كُنَّا إِذَا غَطَّيْنَا بِهَا رَأْسَهُ خَرَجَتْ رِجْلاَهُ، وَإِذَا غُطِّيَ بِهَا رِجْلاَهُ خَرَجَ رَأْسُهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " غَطُّوا بِهَا رَأْسَهُ، وَاجْعَلُوا عَلَى رِجْلَيْهِ الإِذْخِرَ ". أَوْ قَالَ " أَلْقُوا عَلَى رِجْلَيْهِ مِنَ الإِذْخِرِ ". وَمِنَّا مَنْ أَيْنَعَتْ لَهُ ثَمَرَتُهُ فَهْوَ يَهْدِبُهَا.
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди, Зуҳайр бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, Шақиқдан, Хаббоб розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — Аллаҳнинг важҳини истаб — ҳижрат қилдик, бас, ажримиз Аллаҳ зиммасига вожиб бўлди. Биздан баъзилар (ажридан) ҳеч нарса емай ўтиб кетди, улардан Мусъаб ибн Умайр Уҳуд куни ўлдирилди, у фақат бир намира қолдирди; биз у билан бошини ёпсак, оёқлари очилар, оёқлари ёпилса, боши очилар эди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга: «Унинг бошини у билан ёпинг ва оёқларига изхир қўйинг» — ёки: «оёқларига изхирдан ташланглар» — деди. Биздан баъзилар эса — унинг меваси пишди, у уни тераяпди.