حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ خَبَّابٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ هَاجَرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَبْتَغِي وَجْهَ اللَّهِ، فَوَجَبَ أَجْرُنَا عَلَى اللَّهِ، وَمِنَّا مَنْ مَضَى أَوْ ذَهَبَ لَمْ يَأْكُلْ مِنْ أَجْرِهِ شَيْئًا، كَانَ مِنْهُمْ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ، لَمْ يَتْرُكْ إِلاَّ نَمِرَةً، كُنَّا إِذَا غَطَّيْنَا بِهَا رَأْسَهُ خَرَجَتْ رِجْلاَهُ، وَإِذَا غُطِّيَ بِهَا رِجْلاَهُ خَرَجَ رَأْسُهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " غَطُّوا بِهَا رَأْسَهُ، وَاجْعَلُوا عَلَى رِجْلِهِ الإِذْخِرَ ـ أَوْ قَالَ أَلْقُوا عَلَى رِجْلِهِ مِنَ الإِذْخِرِ ". وَمِنَّا مَنْ قَدْ أَيْنَعَتْ لَهُ ثَمَرَتُهُ فَهْوَ يَهْدُبُهَا.
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди, Зуҳайр бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, Шақиқдан, Хаббоб розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — Аллаҳнинг важҳини истаб — ҳижрат қилдик, бас, ажримиз Аллаҳ зиммасига вожиб бўлди. Биздан баъзилар (ажридан) ҳеч нарса емай ўтиб кетди (вафот этди), улардан Мусъаб ибн Умайр Уҳуд куни ўлдирилди, у фақат бир намира (йўл-йўл мато) қолдирди; биз у билан бошини ёпсак, оёқлари очилар, оёқлари ёпилса, боши очилар эди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга: «Унинг бошини у билан ёпинг ва оёғига изхир (ўсимлик) қўйинг — ёки: оёғига изхирдан ташланглар», деди. Биздан баъзилар эса — унинг меваси пишди, у уни тераяпди.