أَخْبَرَنَا حَسَّانُ بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَلْحَةَ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ عَمَّهُ، غَابَ عَنْ بَدْرٍ فَقَالَ غِبْتُ عَنْ أَوَّلِ قِتَالِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، لَئِنْ أَشْهَدَنِي اللَّهُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيَرَيَنَّ اللَّهُ مَا أُجِدُّ. فَلَقِيَ يَوْمَ أُحُدٍ، فَهُزِمَ النَّاسُ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعْتَذِرُ إِلَيْكَ مِمَّا صَنَعَ هَؤُلاَءِ ـ يَعْنِي الْمُسْلِمِينَ ـ وَأَبْرَأُ إِلَيْكَ مِمَّا جَاءَ بِهِ الْمُشْرِكُونَ. فَتَقَدَّمَ بِسَيْفِهِ فَلَقِيَ سَعْدَ بْنَ مُعَاذٍ فَقَالَ أَيْنَ يَا سَعْدُ إِنِّي أَجِدُ رِيحَ الْجَنَّةِ دُونَ أُحُدٍ. فَمَضَى فَقُتِلَ، فَمَا عُرِفَ حَتَّى عَرَفَتْهُ أُخْتُهُ بِشَامَةٍ أَوْ بِبَنَانِهِ، وَبِهِ بِضْعٌ وَثَمَانُونَ مِنْ طَعْنَةٍ وَضَرْبَةٍ وَرَمْيَةٍ بِسَهْمٍ.
Ҳассон ибн Ҳассон бизга хабар берди, Муҳаммад ибн Талҳа бизга айтди, Ҳумайд бизга айтди, Анас розияллаҳу анҳудан: Унинг амакиси (Анас ибнун-Назр) Бадрдан ғойиб бўлди (қатнашмади) ва: «Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг биринчи урушидан ғойиб бўлдим; агар Аллаҳ мени Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан (жангда) қатнаштирса, албатта Аллаҳ мен нима қилишимни кўрар эди», деди. У Уҳуд куни (душманни) учратди, одамлар енгилди, шунда у: «Эй Аллаҳ, мен мана булар — яъни мусулмонлар — қилган нарсадан Сенга узр айтаман ва мушриклар келтирган нарсадан Сенга (покланиб) безор бўламан», деди ва ўз қиличи билан олдинга ўтди. Саъд ибн Муозни учратди ва: «Қаерга (кетяпсан), эй Саъд? Албатта мен Уҳуд (томон)дан жаннат ҳидини сезаяпман», деди. Сўнг (олдинга) юрди ва ўлдирилди. Уни — синглиси уни бир хол билан ёки бармоқлари (учи) билан танигунигача — танимадилар; унда саксондан ортиқ санчиш (найза), зарба (қилич) ва ўқ отиш (яраси) бор эди.