حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ، فِي مَسْجِدِ الْكُوفَةِ يَقُولُ وَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُنِي وَإِنَّ عُمَرَ لَمُوثِقِي عَلَى الإِسْلاَمِ قَبْلَ أَنْ يُسْلِمَ عُمَرُ، وَلَوْ أَنَّ أُحُدًا ارْفَضَّ لِلَّذِي صَنَعْتُمْ بِعُثْمَانَ لَكَانَ مَحْقُوقًا أَنْ يَرْفَضَّ.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Суфён бизга айтди, Исмоилдан, Қайсдан, у деди: Саъид ибн Зайд ибн Амр ибн Нуфайлни Куфа масжидида шундай деганини эшитдим: «Аллаҳга қасам, мен ўзимни (шундай ҳолда) кўрдимки, Умар — у Исломга киришдан олдин — мени Ислом(га кирган)им учун боғлаб турар эди (азоблар эди). Агар Уҳуд (тоғи) сизлар Усмонга қилган (иш) сабабли парчаланса (қулаб тушса), албатта у парчаланишга ҳақли (лойиқ) бўлар эди».