حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ حَبِيبٍ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي ثَابِتٍ - عَنْ حُمَيْدٍ الأَعْرَجِ، عَنْ طَارِقٍ الْمَكِّيِّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي امْرَأَةٍ مِنَ الأَنْصَارِ أَعْطَاهَا ابْنُهَا حَدِيقَةً مِنْ نَخْلٍ فَمَاتَتْ فَقَالَ ابْنُهَا إِنَّمَا أَعْطَيْتُهَا حَيَاتَهَا . وَلَهُ إِخْوَةٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هِيَ لَهَا حَيَاتَهَا وَمَوْتَهَا " . قَالَ كُنْتُ تَصَدَّقْتُ بِهَا عَلَيْهَا . قَالَ " ذَلِكَ أَبْعَدُ لَكَ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Муовия ибн Ҳишом ривоят қилди, бизга Суфён Ҳабибдан — яъни Ибн Абу Собит — у Ҳумайд ал-Аъраждан, у Ториқ ал-Маккийдан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики, у: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ансорлардан бўлган бир аёл ҳақида ҳукм чиқарди. Унинг ўғли унга бир хурмозор боғни берган эди. Сўнгра у (аёл) вафот этди. Ўғли: Мен буни унга фақат ҳаёти даврида берган эдим, деди. Унинг (бошқа) акалари-укалари ҳам бор эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У (боғ) унинг ҳаётида ҳам, вафотида ҳам ўшаники (яъни аёлники)дир» деди. У: Мен буни унга садақа қилиб берган эдим, деди. У: «Бу сен учун янада узоқроқдир (яъни энди сира қайтариб ололмайсан)» деди.