حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، وَعَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ، قَالَ كَانَ أَهْلُ الشَّأْمِ يُعَيِّرُونَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُونَ يَا ابْنَ ذَاتِ النِّطَاقَيْنِ. فَقَالَتْ لَهُ أَسْمَاءُ يَا بُنَىَّ إِنَّهُمْ يُعَيِّرُونَكَ بِالنِّطَاقَيْنِ، هَلْ تَدْرِي مَا كَانَ النِّطَاقَانِ إِنَّمَا كَانَ نِطَاقِي شَقَقْتُهُ نِصْفَيْنِ، فَأَوْكَيْتُ قِرْبَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَحَدِهِمَا، وَجَعَلْتُ فِي سُفْرَتِهِ آخَرَ، قَالَ فَكَانَ أَهْلُ الشَّأْمِ إِذَا عَيَّرُوهُ بِالنِّطَاقَيْنِ يَقُولُ إِيهًا وَالإِلَهْ. تِلْكَ شَكَاةٌ ظَاهِرٌ عَنْكَ عَارُهَا.
Муҳаммад, Абу Муовиядан, у Ҳишомдан, у отасидан ва Ваҳб ибн Кайсондан ривоят қилади: Шом аҳли Ибн Зубайрни: Эй икки белбоғли (аёл)нинг ўғли, деб таъналардилар. Асмо унга: Эй ўғлим, улар сени икки белбоғ билан таъналаяпти; икки белбоғ нима эканини биласанми? Менинг белбоғим эди, мен уни иккига бўлдим, бири билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг мешини (сув идишини) боғладим, иккинчисини унинг дастурхонига (таом)ига қилдим, деди. (Ваҳб) айтди: Шом аҳли уни икки белбоғ билан таъналаганларида, у: Ҳа-да, Аллаҳга (қасам)! «Бу шундай айб (эслатма)ки, унинг орий (шармандалиги) сендан йироқдир» (шеъридан ўқиб) дер эди.