Юпқа нон ва дастурхонда ейиш

Taom kitobi · 5 ҳадис

باب الْخُبْزِ الْمُرَقَّقِ وَالأَكْلِ عَلَى الْخِوَانِ وَالسُّفْرَةِ

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ أَنَسٍ وَعِنْدَهُ خَبَّازٌ لَهُ فَقَالَ مَا أَكَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خُبْزًا مُرَقَّقًا وَلاَ شَاةً مَسْمُوطَةً حَتَّى لَقِيَ اللَّهَ‏.‏

Муҳаммад ибн Синон, Ҳаммомдан, у Қатодадан ривоят қилади: Биз Анаснинг ҳузурида эдик, унинг ёнида нон ёпувчиси бор эди. У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — то Аллаҳга рўбарў бўлгунла (вафот этгангача) — юпқа нон ҳам, (териси) юлинган (силлиқланган) қўй ҳам емадилар, деди.

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يُونُسَ ـ قَالَ عَلِيٌّ هُوَ الإِسْكَافُ ـ عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، رضى الله عنه قَالَ مَا عَلِمْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَكَلَ عَلَى سُكُرُّجَةٍ قَطُّ، وَلاَ خُبِزَ لَهُ مُرَقَّقٌ قَطُّ، وَلاَ أَكَلَ عَلَى خِوَانٍ‏.‏ قِيلَ لِقَتَادَةَ فَعَلَى مَا كَانُوا يَأْكُلُونَ قَالَ عَلَى السُّفَرِ‏.‏

Али ибн Абдуллаҳ, Муоз ибн Ҳишомдан: Менга отам, у Юнусдан — Али: У Искоф (этикдўз), деди — у Қатодадан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳеч қачон сукурружа (кичик товоқ)да еганларини билмайман, на у киши учун юпқа нон ёпилган, на у киши хивон (овқат столи)да еганлар, деди. Қатодага: Унда улар нимада (нима устида) ер эдилар? дейилди. У: Дастурхон(лар)да, деди.

حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، أَخْبَرَنِي حُمَيْدٌ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسًا، يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَبْنِي بِصَفِيَّةَ فَدَعَوْتُ الْمُسْلِمِينَ إِلَى وَلِيمَتِهِ أَمَرَ بِالأَنْطَاعِ فَبُسِطَتْ فَأُلْقِيَ عَلَيْهَا التَّمْرُ وَالأَقِطُ وَالسَّمْنُ‏.‏ وَقَالَ عَمْرٌو عَنْ أَنَسٍ بَنَى بِهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَنَعَ حَيْسًا فِي نِطَعٍ‏.‏

Ибн Абу Марям, Муҳаммад ибн Жаъфардан: Менга Ҳумайд хабар берди: У Анасни эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Сафия билан қовушишга турдилар. Мен мусулмонларни унинг валимасига чақирдим. У киши териларни (ёзишни) буюрдилар, улар ёзилди, унга хурмо, қурут ва ёғ ташланди. Амр Анасдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам у билан қовушдилар, сўнг тери (дастурхон)да хайс (хурмоли таом) тайёрладилар (деб айтди).

حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، وَعَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ، قَالَ كَانَ أَهْلُ الشَّأْمِ يُعَيِّرُونَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُونَ يَا ابْنَ ذَاتِ النِّطَاقَيْنِ‏.‏ فَقَالَتْ لَهُ أَسْمَاءُ يَا بُنَىَّ إِنَّهُمْ يُعَيِّرُونَكَ بِالنِّطَاقَيْنِ، هَلْ تَدْرِي مَا كَانَ النِّطَاقَانِ إِنَّمَا كَانَ نِطَاقِي شَقَقْتُهُ نِصْفَيْنِ، فَأَوْكَيْتُ قِرْبَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَحَدِهِمَا، وَجَعَلْتُ فِي سُفْرَتِهِ آخَرَ، قَالَ فَكَانَ أَهْلُ الشَّأْمِ إِذَا عَيَّرُوهُ بِالنِّطَاقَيْنِ يَقُولُ إِيهًا وَالإِلَهْ‏.‏ تِلْكَ شَكَاةٌ ظَاهِرٌ عَنْكَ عَارُهَا‏.‏

Муҳаммад, Абу Муовиядан, у Ҳишомдан, у отасидан ва Ваҳб ибн Кайсондан ривоят қилади: Шом аҳли Ибн Зубайрни: Эй икки белбоғли (аёл)нинг ўғли, деб таъналардилар. Асмо унга: Эй ўғлим, улар сени икки белбоғ билан таъналаяпти; икки белбоғ нима эканини биласанми? Менинг белбоғим эди, мен уни иккига бўлдим, бири билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг мешини (сув идишини) боғладим, иккинчисини унинг дастурхонига (таом)ига қилдим, деди. (Ваҳб) айтди: Шом аҳли уни икки белбоғ билан таъналаганларида, у: Ҳа-да, Аллаҳга (қасам)! «Бу шундай айб (эслатма)ки, унинг орий (шармандалиги) сендан йироқдир» (шеъридан ўқиб) дер эди.

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أُمَّ حُفَيْدٍ بِنْتَ الْحَارِثِ بْنِ حَزْن ٍ ـ خَالَةَ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ أَهْدَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سَمْنًا وَأَقِطًا وَأَضُبًّا، فَدَعَا بِهِنَّ فَأُكِلْنَ عَلَى مَائِدَتِهِ، وَتَرَكَهُنَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَالْمُسْتَقْذِرِ لَهُنَّ، وَلَوْ كُنَّ حَرَامًا مَا أُكِلْنَ عَلَى مَائِدَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ أَمَرَ بِأَكْلِهِنَّ‏.‏

Абун Нуъмон, Абу Авонадан, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Умму Ҳуфайд бинти Ҳорис ибн Ҳазн — Ибн Аббоснинг холаси — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ёғ, қурут ва калтакесаклар (забб) ҳадя қилди. У (Набий) уларни сўрадилар (келтиришни буюрдилар), улар у кишининг дастурхонида (устида) ейилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни (калтакесакларни) — гўё ёқтирмагандек — тарк қилдилар (емадилар). Агар улар ҳаром бўлганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг дастурхонида ейилмас ва у киши уларни ейишга буюрмас эдилар.