حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أُمَّ حُفَيْدٍ بِنْتَ الْحَارِثِ بْنِ حَزْن ٍ ـ خَالَةَ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ أَهْدَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سَمْنًا وَأَقِطًا وَأَضُبًّا، فَدَعَا بِهِنَّ فَأُكِلْنَ عَلَى مَائِدَتِهِ، وَتَرَكَهُنَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَالْمُسْتَقْذِرِ لَهُنَّ، وَلَوْ كُنَّ حَرَامًا مَا أُكِلْنَ عَلَى مَائِدَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ أَمَرَ بِأَكْلِهِنَّ.
Абун Нуъмон, Абу Авонадан, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Умму Ҳуфайд бинти Ҳорис ибн Ҳазн — Ибн Аббоснинг холаси — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ёғ, қурут ва калтакесаклар (забб) ҳадя қилди. У (Набий) уларни сўрадилар (келтиришни буюрдилар), улар у кишининг дастурхонида (устида) ейилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни (калтакесакларни) — гўё ёқтирмагандек — тарк қилдилар (емадилар). Агар улар ҳаром бўлганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг дастурхонида ейилмас ва у киши уларни ейишга буюрмас эдилар.