حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ حَكِيمٍ، حَدَّثَتْنِي جَدَّتِي الرَّبَابُ، قَالَتْ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ، يَقُولُ مَرَرْنَا بِسَيْلٍ فَدَخَلْتُ فَاغْتَسَلْتُ فِيهِ فَخَرَجْتُ مَحْمُومًا فَنُمِيَ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مُرُوا أَبَا ثَابِتٍ يَتَعَوَّذْ " . قَالَتْ فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي وَالرُّقَى صَالِحَةٌ فَقَالَ " لاَ رُقْيَةَ إِلاَّ فِي نَفْسٍ أَوْ حُمَةٍ أَوْ لَدْغَةٍ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْحُمَةُ مِنَ الْحَيَّاتِ وَمَا يَلْسَعُ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид ибн Зиёд ривоят қилди, бизга Усмон ибн Ҳакийм ривоят қилди, менга бувим Робоб ривоят қилди. У деди: «Мен Саҳл ибн Ҳунайфнинг шундай деганларини эшитдим: ‹Биз бир сел суви ёнидан ўтдик, мен унга кириб ғусл қилдим, сўнг иситма билан чиқдим. Бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етказилди. Шунда у: ‹Абу Собитга буюринглар, паноҳ тиласин (таъаввуз қилсин)›, дедилар.› (Робоб) деди: Мен: ‹Эй саидим, руқялар яхшими?› дедим. У: ‹Руқя фақат нафсдан (кўз тегишидан) ёки заҳарли чақишдан ёки тишлашдан (қилинади)›, дедилар.» Абу Довуд деди: Ҳума — илонлардан ва чақадиган нарсалардандир.