حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَبْدِ رَبِّهِ، - يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ - عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لِلإِنْسَانِ إِذَا اشْتَكَى يَقُولُ بِرِيقِهِ ثُمَّ قَالَ بِهِ فِي التُّرَابِ " تُرْبَةُ أَرْضِنَا بِرِيقَةِ بَعْضِنَا يُشْفَى سَقِيمُنَا بِإِذْنِ رَبِّنَا " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, иккиси деди: бизга Суфён ибн Уяйна Абдураббиҳдан — яъни Ибн Саийддан — у Амрадан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам киши бирор нарсадан шикоят қилганда, бармоқларини сўлагига тегизиб, сўнгра уни тупроққа теккизиб, шундай дердилар: ‹Турбату арзино би-рийқати баъзино юшфа сақиймуно би-изни Роббино — Еримизнинг тупроғи баъзимизнинг сўлагимиз билан, Роббимизнинг изни билан касалимиз шифо топади.›»