حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنِي الزُّبَيْدِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ طَارِقٍ، - يَعْنِي ابْنَ مُخَاشِنٍ - عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلَدِيغٍ لَدَغَتْهُ عَقْرَبٌ قَالَ فَقَالَ " لَوْ قَالَ أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ لَمْ يُلْدَغْ " . أَوْ " لَمْ تَضُرَّهُ " .
Бизга Ҳайва ибн Шурайҳ ривоят қилди, бизга Бақия ривоят қилди, менга Зубайдий Зуҳрийдан, у Ториқ — яъни Ибн Мухошиндан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига чаён чаққан бир киши келтирилди. У: ‹Агар Аъузу би-калимотиллаҳит-томмати мин шарри мо холақ — Аллаҳ яратган нарсалар ёмонлигидан Аллаҳнинг тўла калималари билан паноҳ тилайман, деса эди, чақилмас эди›, ёки ‹унга зарар етмас эди›, дедилар.»