حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ الْعَنْبَرِيِّ، عَنِ ابْنِ التَّلِبِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، أَعْتَقَ نَصِيبًا لَهُ مِنْ مَمْلُوكٍ فَلَمْ يُضَمِّنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَحْمَدُ إِنَّمَا هُوَ بِالتَّاءِ - يَعْنِي التَّلِبَّ - وَكَانَ شُعْبَةُ أَلْثَغَ لَمْ يُبَيِّنِ التَّاءَ مِنَ الثَّاءِ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Холиддан, у Абу Бишр ал-Анбарийдан, у Ибн ат-Талибдан, у отасидан ривоят қилдики: Бир киши қулда ўзига (тегишли) насибани озод қилди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (қолган баҳо учун) зомин қилмадилар. Аҳмад деди: У фақат «то» ҳарфи билан — яъни ат-Талиб — (дейилади). Шуъба дудуқ эди, «то» ни «со» дан ажратиб айтмас эди.