حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ الْهَمْدَانِيُّ، أَخْبَرَنَا الْمُفَضَّلُ، - يَعْنِي ابْنَ فَضَالَةَ - عَنْ عَيَّاشِ بْنِ عَبَّاسٍ الْقِتْبَانِيِّ، عَنْ أَبِي الْحُصَيْنِ، - يَعْنِي الْهَيْثَمَ بْنَ شَفِيٍّ - قَالَ خَرَجْتُ أَنَا وَصَاحِبٌ، لِي يُكْنَى أَبَا عَامِرٍ - رَجُلٌ مِنَ الْمَعَافِرِ - لِنُصَلِّيَ بِإِيلْيَاءَ وَكَانَ قَاصَّهُمْ رَجُلٌ مِنَ الأَزْدِ يُقَالُ لَهُ أَبُو رَيْحَانَةَ مِنَ الصَّحَابَةِ قَالَ أَبُو الْحُصَيْنِ فَسَبَقَنِي صَاحِبِي إِلَى الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَدِفْتُهُ فَجَلَسْتُ إِلَى جَنْبِهِ فَسَأَلَنِي هَلْ أَدْرَكْتَ قَصَصَ أَبِي رَيْحَانَةَ قُلْتُ لاَ . قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ عَشْرٍ عَنِ الْوَشْرِ وَالْوَشْمِ وَالنَّتْفِ وَعَنْ مُكَامَعَةِ الرَّجُلِ الرَّجُلَ بِغَيْرِ شِعَارٍ وَعَنْ مُكَامَعَةِ الْمَرْأَةِ الْمَرْأَةَ بِغَيْرِ شِعَارٍ وَأَنْ يَجْعَلَ الرَّجُلُ فِي أَسْفَلِ ثِيَابِهِ حَرِيرًا مِثْلَ الأَعَاجِمِ أَوْ يَجْعَلَ عَلَى مَنْكِبَيْهِ حَرِيرًا مِثْلَ الأَعَاجِمِ وَعَنِ النُّهْبَى وَرُكُوبِ النُّمُورِ وَلُبُوسِ الْخَاتَمِ إِلاَّ لِذِي سُلْطَانٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الَّذِي تَفَرَّدَ بِهِ مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ ذِكْرُ الْخَاتَمِ .
Бизга Язид ибн Холид ибн Абдуллаҳ ибн Мавҳаб ал-Ҳамдоний, унга ал-Муфаззал — яъни Ибн Фазола — Айёш ибн Аббос ал-Қитбонийдан, у Абул-Ҳусайндан — яъни ал-Ҳайсам ибн Шафий — хабар берди. У деди: Мен ва шеригим — Абу Омир деб куняланадиган, Маофир қабиласидан бир киши — Ийлиёда намоз ўқиш учун чиқдик. Уларнинг воизий Азд қабиласидан, саҳобалардан бўлган Абу Райҳона исмли киши эди. Абул-Ҳусайн деди: Шеригим мендан олдин масжидга етди, сўнг мен етиб бордим ва унинг ёнига ўтирдим. У мендан: «Абу Райҳонанинг ваъзига етдингми?» деб сўради. Мен: «Йўқ», дедим. У деди: Уни шундай деяётганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўн нарсадан қайтарди: тишларни қирқиб сийраклатишдан, татуировкадан, сочни юлишдан, эркакнинг эркак билан бир либосларсиз бирга ётишидан, аёлнинг аёл билан бир либосларсиз бирга ётишидан, эркакнинг ажамлар (форслар) каби кийимининг этагига ипак қўйишидан ёки икки елкасига ажамлар каби ипак қўйишидан, талон-тарождан, йўлбарслар (териси)га минишдан ва — султондан бошқанинг — узук тақишидан. Абу Довуд деди: Бу ҳадисда у якка қолган нарса узукнинг зикридир.