حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَتْنِي كَرِيمَةُ بِنْتُ هَمَّامٍ، أَنَّ امْرَأَةً، أَتَتْ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - فَسَأَلَتْهَا عَنْ خِضَابِ الْحِنَّاءِ فَقَالَتْ لاَ بَأْسَ بِهِ وَلَكِنِّي أَكْرَهُهُ كَانَ حَبِيبِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَكْرَهُ رِيحَهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ تَعْنِي خِضَابَ شَعْرِ الرَّأْسِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Умар ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Саъид Али ибн ал-Муборакдан, у Яҳё ибн Абу Касирдан ривоят қилди. У деди: Менга Карима бинт Ҳаммом ривоят қилдики, бир аёл Оишанинг розияллаҳу анҳо ҳузурига келиб, ундан ҳино билан бўяш ҳақида сўради. У деди: «Унда зарар йўқ, лекин мен уни ёқтирмайман, менинг севимлим Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг ҳидини ёқтирмасдилар». Абу Довуд деди: У бош сочини бўяшни назарда тутяпти.