حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، وَسَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ أَبُو عَلْقَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ خُصَيْفَةَ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَيُّمَا امْرَأَةٍ أَصَابَتْ بَخُورًا فَلاَ تَشْهَدَنَّ مَعَنَا الْعِشَاءَ " . قَالَ ابْنُ نُفَيْلٍ " عِشَاءَ الآخِرَةِ " .
Бизга ан-Нуфайлий ва Саъид ибн Мансур ривоят қилдилар, иккови дедилар: бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад Абу Алқама ривоят қилди. У деди: менга Язид ибн Хусайфа Буср ибн Саъиддан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Қайси аёл тутатқи (хушбўй) тутатиб (суртиб) олса, биз билан хуфтон (намозида) қатнашмасин». Ибн Нуфайл: «хуфтони (охирги намозда)» деди.