4207-ҳадисСунани Абу Довуд · Соч тараш китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ أَبْجَرَ، عَنْ إِيَادِ بْنِ لَقِيطٍ، عَنْ أَبِي رِمْثَةَ، فِي هَذَا الْخَبَرِ قَالَ فَقَالَ لَهُ أَبِي أَرِنِي هَذَا الَّذِي بِظَهْرِكَ فَإِنِّي رَجُلٌ طَبِيبٌ . قَالَ " اللَّهُ الطَّبِيبُ بَلْ أَنْتَ رَجُلٌ رَفِيقٌ طَبِيبُهَا الَّذِي خَلَقَهَا " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало ривоят қилди, бизга ибн Идрис ривоят қилди, у деди: мен ибн Абжардан эшитдим, Иёд ибн Лақитдан, у Абу Римсадан, шу хабарда у деди: Отам у зотга: «Менга орқангдаги шу нарсани кўрсат, мен табиб одамман» деди. У зот: «Табиб — Аллаҳдир, балки сен меҳрибон (юмшоқ) одамсан. Унинг табиби — уни яратган Зотдир» дедилар.