حَدَّثَنَا مُؤَمَّلُ بْنُ الْفَضْلِ الْحَرَّانِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ شُعَيْبٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ دِهْقَانَ، قَالَ كُنَّا فِي غَزْوَةِ الْقُسْطَنْطِينِيَّةِ بِذُلُقْيَةَ فَأَقْبَلَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ فِلَسْطِينَ - مِنْ أَشْرَافِهِمْ وَخِيَارِهِمْ يَعْرِفُونَ ذَلِكَ لَهُ يُقَالُ لَهُ هَانِئُ بْنُ كُلْثُومِ بْنِ شَرِيكٍ الْكِنَانِيُّ - فَسَلَّمَ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي زَكَرِيَّا وَكَانَ يَعْرِفُ لَهُ حَقَّهُ قَالَ لَنَا خَالِدٌ فَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زَكَرِيَّا قَالَ سَمِعْتُ أُمَّ الدَّرْدَاءِ تَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " كُلُّ ذَنْبٍ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَغْفِرَهُ إِلاَّ مَنْ مَاتَ مُشْرِكًا أَوْ مُؤْمِنٌ قَتَلَ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا " . فَقَالَ هَانِئُ بْنُ كُلْثُومٍ سَمِعْتُ مَحْمُودَ بْنَ الرَّبِيعِ يُحَدِّثُ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ أَنَّهُ سَمِعَهُ يُحَدِّثُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " مَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا فَاعْتَبَطَ بِقَتْلِهِ لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً " . قَالَ لَنَا خَالِدٌ ثُمَّ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي زَكَرِيَّا عَنْ أُمِّ الدَّرْدَاءِ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَزَالُ الْمُؤْمِنُ مُعْنِقًا صَالِحًا مَا لَمْ يُصِبْ دَمًا حَرَامًا فَإِذَا أَصَابَ دَمًا حَرَامًا بَلَّحَ " . وَحَدَّثَ هَانِئُ بْنُ كُلْثُومٍ عَنْ مَحْمُودِ بْنِ الرَّبِيعِ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِثْلَهُ سَوَاءً .
Бизга Муаммал ибн ал-Фазл ал-Ҳарроний ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Шуъайб Холид ибн Диҳқондан ривоят қилди. У деди: Биз Зулуқяда Қустантиния ғазотида эдик. Шунда Фаластин аҳлидан, уларнинг ашрофлари ва яхшиларидан — буни унинг ҳақида билардилар — Ҳониъ ибн Кулсум ибн Шарийк ал-Киноний дейиладиган бир киши келди ва Абдуллаҳ ибн Абу Закариёга салом берди. У унинг ҳаққини билар эди. Холид бизга айтди: Бизга Абдуллаҳ ибн Абу Закариё ривоят қилди. У деди: Мен Уммуд-Дардўни шундай деркан эшитдим: Мен Абуд-Дардўни шундай деркан эшитдим: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деркан эшитдим: «Аллаҳнинг кечиришига умид қилинмаган бирор гуноҳ йўқ, фақат мушрик бўлиб ўлган киши ёки мўминни қасддан ўлдирган мўминдан бошқа». Шунда Ҳониъ ибн Кулсум: Мен Маҳмуд ибн ар-Рабиъни Убода ибн ас-Сомитдан ривоят қиларкан эшитдим. У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитиб ривоят қилдики, у: «Ким бир мўминни ўлдириб, унинг қони билан роҳатланса, Аллаҳ ундан на нафл на фарзни қабул қилмайди», деди. Холид бизга деди: Сўнгра менга Ибн Абу Закариё Уммуд-Дардўдан, у Абуд-Дардўдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мўмин ҳаром қонни тўкмагунича доим енгил ва солиҳ бўлиб қолади. Ҳаром қонни тўкканда эса толиқиб қолади». Ва Ҳониъ ибн Кулсум Маҳмуд ибн ар-Рабиъдан, у Убода ибн ас-Сомитдан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан худди шунингдек ривоят қилди.